TurkR10

1. deneme

Popularity: 2% [?]

Green Day Türkiye Fan Sitesi açılıyor…

Popularity: 8% [?]

Seçim heyecanı Lost’u da sarmış anlaşılan!! Adada zaman farklı aktığı için daha seçim yeni olacak.

Popularity: 23% [?]

* Partini kur !
* Adayını seç !
* Şehrini yönet !

Oyun Hileleri;

Elektrikleri kesmek için : turnofftheelectrics
Ysk server’ini bozmak için : shootthemachine
Sandıkları çalmaları için adam çıkarma : omeonboyswearegonnastealtheesevotes

Ozel Hileler;
Oy oranini artimak için; komurdagit

Popularity: 20% [?]

Herkes gibi ben de futbola sokak aralarinda basladim. Kat kat plastik toplarla Zevk icin oynamaya baslarsiniz fakat sonradan en iyi olmak size daha cok zevk verir. 7 yasima kadar hic mac yapmamistim, anca sokak arasinda topa vura vura futbol ogrenmistim. Fakat 7 yasimda 2. sinifta iyi bir futbol cevrem olustu okulda. Sabahlari okula yarim saat onceden gider, ust siniflarla top oynardim. Tenefusler 10′ar dakika olmasina ragmen yine o 10 dakikalara ne maclar sigdirirdik sinif arkadaslarimla. Tabi ogle tenefuslerinde yemek yemeye zaman harcamak yerine yine mac yapardik. Sonra eve gelip bir seyler yiyip yine disari cikip bu sefer mahalledekilerle mac yapardim. Haftasonlari zaten sabahtan aksama kadar futbol oynayinca, hele bir de bunlari 11 yasima kadar her gun yapinca insan gelisiyor dogal olarak.

8 yasindayken beden hocasi beni bir macta izleyince cok begenmisti ve okulun futbol takimi olmadigindan bari gel hentbol takiminda ol demisti. Ben de ailemi ikna ettikten sonra kabul ettim. Hentbolda 2 formam vardi hem kaleciydim hem oyuncu. 3 sene oynadim hentbol, 1 Ankara 1.ligi, 1 Ankara 2.ligi, 1 de Turkiye 4.lugum vardi.

Futbolda da kendimi gelistirdigim icin Genclerbirligi’ne gitmeyi cok istiyordum ve gidenlerden cok daha iyi oynuyordum. Fakat ailem izin vermiyordu, “futbolcu olup ne yapacaksin” gibisinden sozlerle izin vermiyorlardi.

12 yasimda babamin gorevinden dolayi Amerika’ya gitmek zorunda kaldim. Orada futbolun yaygin olmadigini biliyordum fakat bizim gittigimiz eyalette her ulkeden insanlar oldugu icin bekledigimden cok futbolcu vardi: Meksikalilar, Arjantinliler, Brezilyalilar, Ispanyollar, Ingilizler, her ulkeden insan vardi. 1 yil oraya alisma sureci yasadim ve pek futbol oynayamadim. Zaten nemli havasindan dolayi pek fazla dayanilmiyordu futbol oynamaya. 13 yasimda oranin sehir takimina girmeyi basardim. Bolge ligini namaglup 1. bitirdik ve eyalet sampiyonu olduk. U14 Eyalet Sampiyonlugu kupam tek kupam

14 yasimda sehir takimini birakmak zorunda kaldim ama liseye basladigim icin okul takimlari daha onemliydi. Hatta okul takimindaki biri sirf bu yuzden universite bursu kazanabiliyor Amerika’da. Okul takimi secmeleri cok zordu. Mukemmel oyuncular vardi. Brezilyali bir Rene vardi asiri hizliydi ve Brezilyali oldugu her halinden belliydi. Arjantinli Santiago vardi, teknigi mukemmel, Messi gibi bir sey. Pek cok muthis oyuncu vardi, secmeler 1 ay boyunca surdu ama fizige cok onem veriyordu antrenor. Sonucta ilk etap elemeleri gectim fakat 2. etap elemelere katilamadim ve okul takimina da giremedim.

Turkiye’ye gelmeden once bulundugumuz bolgede (Virginia-Washington DC) DC United’in antrenoru 2 seansli bir antrenman verecegini duyurmustu. Ben de bu firsati kacirmak istemedim. Antrenmana gittim ve fena da oynamadim. Curt Onalfo(Zamaninda DC United kocu, simdi Milli takim yardimci antrenoru heralde) beni begenmisti ve futbolu nasil ogrendigimi sormustu. Ben de sokaklarda diyince herkese ornek gostermisti, iste futbol boyle ogrenilir, sokaklarda, bizim ulkemizde eksik olan bu demisti. Antrenman sonunda beni yanina cagirdi ismimi sordu, Soyledim fakat ismim onlara gore pek zor, dur yaziyim dedi, fakat yaninda kalem yoktu, “Neyse haftaya goruselim bana ismini ver” demisti. Heralde beni DC United alt yapisina falan almayi dusunuyordur diye dusunmustum ve sonraki haftayi heyecanla bekledim. Fakat o sirada Amerika’da tam da bizim oldugumuz bolgede bir seri katil vardi, duymussunuzdur, durbunlu silahla 9-10 kisiyi oldurmustu. Onun yuzunden bolgedeki tum etkinlikler iptal oldu, benim belki de bir takima girecegim o antrenman da dahil. Boylece Amerika’daki futbol hayatim sona erdi.

Amerika’da 3 yil boyunca duzenli futbol oynayamamistim bu nedenle Turkiye’dekilere oranla kotu oynadigimi dusunuyordum, fakat sitede top oynadigimda hala iyi oldugumu fark ettim. 15 yasindayken Gencelerbirligi‘ne gittim denemeye alinmak icin. Alt yapi antrenoru ilk bakista fizigimin futbolcu olmaya uygun oldugunu soyledi, bacak yapim futbola uygunmus ve sirf bu yuzden beni gecikmeme ragmen denemeye alacagini soyledi. Gencelerbirligi‘nin tesisleri mukemmel, daha once o kadar iyi sartlarda hic oynamamistim. Cektigim sutlar tam istedigim yere gidiyordu. Fakat takim icin dayanisma tesislerinin yaninda pek kotu kaliyordu. Genclerbirligi’ndeki oyuncular beni pek kabullenmediler. Pek sicak davranmadilar, 1 kisi gelip hosgeldin demedi, neyse isime bakiyim ben dedim ama bu da olmadi. Antrenmanlarda zaten kimse pas atmiyordu bana ve ben orada arkadas ortami beklerken hepsi sadece kendilerini dusunuyorlardi. Kendilerinden daha iyi bir oyuncu gelirse hemen disliyorlar. Secmemin son gununde Keciorenspor ile hazirlik maci vardi. Ilk defa gercek bir statta bir maca cikacaktim. Macin baslamasina yarim saat kala o yilin ilk kari basladi. Bende nasil bir sans varsa o kar tum zemini kapladi. Mactan once isinmak icin sahaya girdigimde zeminin asiri kaygan oldugunu gorunce moralim bozuldu. Neyse en azindan sut cekebilirim dedim, topa vurdugum anda futbolcu olamayacagimi anladim. Karli havada disarida kalmis bir top bir kaya gibi sert oluyormus, topu daha havaya kaldiramiyordum. Kulubeye gectim ve oyuna alinmayi bekledim. Herkesi sira sira soktu hoca maca, dakikalar geciyordu ama hala bana sans verilmemisti. Dakika 80 oldu sonunda beni cagirdi ve oyuna aldi. Forvet oynamami soyledi. Ben de gectim ileri, beni tutan adam pesimi birakmayinca kendimi unutturmak icin her seyi yaptim. Ama top surekli bizim kaledeydi. Dakika 83 oldu ve bir top kapti bizim takim ataga ciktik. Bana pas geldi sonunda ve top ayagimdan kaydi gitti. O zeminde o topu tutmak imkansiz olsa gerek. Daha sonra dakika 84′te rakip ataga kalkarken pres yaptim ve topu kaptim, saga cekip topu ortaladim ve gol attik. Dakika 85 oldugunda hakem maci yogun kar yagisi nedeniyle bitirdi. Boylece benim de Genclerbirligi donemim kapandi. Takima alisamadim, ayrica bana futbocu olmam icin okulu birakmam gerektigini soylediler ve 1 haftalik denemenin ardindan beni pilot takimlari olan DHMI Spor Kulubu‘ne gonderdiler, fakat gelecek sezon icin. Bu sirada futboldan sogumamaliydim ve okulda her gun futbol oynardim. Hatta okulumuzun futbol turnuvasinda sampiyon olduk. Ben takimin yararini dusunup kaleci olmustum fakat turnuva boyunca toplamda 2 gol yemistim ve penaltilara kalan 2 macta da gol atan tek kisiydim.

Lise sondan onceki yaz yani 16 yasimda bu amator kulube basladim. Yaklasik 1 bucuk ay toprak sahada kondisyon agirlikli calisma yaptik, kendimi gostermeyi basarmistim, ilk 11 bekliyordum. Antrenor de antrenmanlardaki performansa ve devamlilia bakarak kadroyu sececegini soylemisti. Cok umutluydum. Sezonun acilmasina 1-2 hafta kala sezon oncesi antrenmlarina gelmeyenler geldi kulube, onceki seneden kalma oyunculariymis. Yeteneksiz olmalarina ragmen torpilli olduklarindan ilk 11 baslayanlar onlar oldu. Beni ilk mac yedek baslatti. 90 dakika boyunca sans bekledim ama vermedi. Maci kaybettik. Sonradan gelen torpilli oyuncularda yetenek hic yoktu, fakat onlara sans verilirken bana verilmiyordu. Sonraki hafta antrenmanlara devam ettim, 2. macta sans gelir diye. Fakat bu sefer ilk 18′e bile almadi, sebep goremedim, yedek kulubesinde yeterince iyi oturamamis miydim? Yoksa kulubun amaci basarili olmak degil de tanidiklarinin oyuncularini oynatmak miydi? O gun futboldan cok sogumustum ve futbolcu olma hayalini birakmistim, zaten OSS’ye girecektim, zaman yoktu futbola.

Fakat futbol birakilir mi? Universite’yi kazandigim sene yani 17 yasimdayken Turk Telekomspor’a secmelere goturdu babam beni. Babam goturdu cunku oraya giden bir otobus veya dolmus yok Bu kotu bir dezavantajdi. Secmeler klasik secmeler gibiydi, iste oyuncular geberene kadar kostur, 1-2 isinma hareketi yaptir sonra cift kale mac. Secmelere katilanlarin cogu 1-2 arkadasiyla birlikte gelmisti boylece her zaman paslasacaklari biri vardi, ama ben yalnizdim. Kimse pas atmayinca topa sahip olmamin tek sansi kendim calmamdi, bu da surekli pres yapmami, yani surekli yorulmami gerektiriyordu. Boyle olunca da topu kapinca zaten nefes nefese kaliyordum ve calima halim kalmayip sadece pas atiyordum. Ortalamanin ustunde oynuyordum. Fakat 1 olay var ki beni o kulupten de soguttu. Santra yapacagimizda ilk ben topa dokunacaktim. Dudugu caldi antrenor topa yavasca dokundum ve santra yaptim, fakat dudugu caldi ve bana tekrarla santrayi dedi, yine aynisini yaptim ve yine dudugu caldi bana hakaret edip santra yapmayi bilmiyorsun futbolcu olmak istiyorsun dedi. Santra yapmak demek topu rakip sahaya atmak demekmis, bilmiyordum daha once kac kez santra yapmistim ki hayatimda? Ayrica sahada cizgi yokken bunu yapmamin anlami ne olurdu ki? Telekomspor’da ilk tur secmeleri gecmistim ki birakmak zorunda kaldim. 1.si antrenorun tavriydi, 2.si yine takimdaki oyuncularin disaridan kimseyi aralarina almamasiydi, 3.su ise ulasimdi, beni her gun babam goturemezdi.

Bu yasadiklarimla Turkiye’de profesyonel futbolcu olmanin sartlarini anladim:
1. Cok sansli olacaksin.
2. Kesinlikle okumayacaksin.
3. Bol bol torpilin olacak ve antrenorlere surekli yalakalik yapacaksin.

Artik Universite’deydim bari Universite takimina gireyim burada oynarim dedim. Ilk sene secmelere katildim bir arkadasimla(TFF Uyelik Ismi: Yavuz). Secmeler yine herkesin birbirine sert girmesi, kendini dusunmesi ve bencil oynamasiyla gecti. Secme sonunda bizi okul takimina dedil de kendi calistigi bir amator kulube almak istedigini soyledi, biz de kabul ettik. Yeni takimim Egitimspor oldu. Cok zor sartlar altinda antrenmanlara gittik, buz gibi havada tas, toprak sahada oynadik ve bana ulasim acisindan cok ters olan bir yerdeydi. Ilk antrenman macinda 2 gol atip 1 attirdim ve kucuk bir kulup olan Egitimspor beni begendi. Lisansimi istediler ve ben de DHMI’ye gidip lisansimi aldim ve Egitimspor’a getirdim. Fakat lisan aktarma islemimde sorun cikti. Egitimspor’un beni almasi icin 450 YTL bonservis odemesi gerekiyormus. Turkiye Futbol Federasyon’un bir kuraliymis bu. Antrenorleri bana onlarda bu kadar para olmadigini, olsaydi odeyeceklerini fakat bu para olmadan onlarda oynayamayacagimi soyledi ve ben de birakmak zorunda kaldim. Ve gecen seneden beri anca Muhendislik Fakultesi takiminda oynuyorum. Sanssizliklarla dolu, kisacik bir futbol kariyerim var Ama demekki olmamam gerekiyormus…

Popularity: 100% [?]

WordPress’e hoş geldiniz. Bu sizin ilk yazınız. Bu yazıyı düzenleyin ya da silin. Sonra blog dünyasına adım atın!

Popularity: 20% [?]